Theo Welling
1906 – 1987
Theo (Theodorus Dirk) Welling werd op 17 april 1906 in Leiden geboren als zoon van stukadoor Theodorus Dirk Johannes Welling en Lena van den Wijngaard. Net als zijn vader werkte hij in het stukadoorsbedrijf, waarin vader en zoon samen de handen uit de mouwen staken. Hij bleef zijn hele leven nauw verbonden met zijn geboortestad en woonde jarenlang aan de Nieuwe Rijn 111A in Leiden.
Persoonlijk leven
Theo behoorde tot de Nederlandse Hervormde Kerk (NH) en leidde een eenvoudig, maar betrokken leven zonder kinderen. In 1948 trad hij in het huwelijk met Johanna M. (Ans) Veerman, met wie hij een hechte band had, maar hij bleef er duidelijk over dat zijn vereniging een vaste plaats in zijn leven zou houden. Bij zijn huwelijk zei hij immers: “Alles goed en wel, maar DOS blijft,” en dat is voor hem altijd werkelijkheid gebleven.
Werk en bijnaam
In zijn dagelijks leven stond Theo bekend als een vakman in het stukadoorsbedrijf, waar hij samen met zijn vader een vertrouwd gezicht was. Binnen de vereniging en onder bekenden had hij twee markante bijnamen: voor de jeugd was hij “Ome Ted”, terwijl de oudere DOS-leden hem liefkozend “de lange” noemden. Deze bijnamen geven een beeld van een man die zowel nabij als herkenbaar was voor meerdere generaties sporters.
DOS jaren
Theo’s band met gymnastiekvereniging DOS begon al vroeg: in 1916 werd hij aspirant-lid, waarmee een levenslange verenigingstrouw werd ingezet. Op 14 november 1925 behaalde hij bij de onderlinge vijfkamp de 2e prijs met 34,5 punten, een vroege bekroning van zijn sportieve inzet. Voor 1936 was hij werkend lid en wist hij in de 2e graad een 1e prijs te winnen, wat zijn groei als turner onderstreepte.
Theo nam niet alleen actief deel als sporter, maar groeide ook uit tot een dragende kracht in het bestuur van DOS. Tussen circa 1953 en 1957 trad hij op als leider en was hij van 1953 tot 1956 voorzitter, als opvolger van Jan Keereweer; na zijn vertrek volgde zelfs een periode zonder voorzitter tot Henk de Geus in 1958 aantrad. In 1964 keerde hij opnieuw terug in het bestuur en in 1966 vierde hij zowel zijn 50-jarig jubileum bij de vereniging als zijn vierjarig bestuurslidmaatschap in die periode.
Betrokkenheid bij de jeugd
Theo gaf drie tot vier avonden per week les, vooral met veel aandacht voor de jeugd, iets waar hij zichtbaar plezier aan beleefde. Over zijn inzet zei hij zelf dat hij het altijd met genoegen had gedaan, en dat het werk met de jeugd hem het meest aan het hart lag en dat hij daar nog steeds mee doorging. Zijn toewijding maakte hem tot een vertrouwd en geliefd gezicht in de Leidse turnsport.
Functies buiten DOS
Naast DOS was Theo ook actief binnen de Rijnlandsche Turnkring, waar hij in 1931 slaagde voor het examen voorturnen 3e graad, een belangrijke stap in zijn bekwaamheid als lesgever. Binnen R.O.N.A. (Redelijke Ontspanning Na Arbeid), een afdeling van DOS, vervulde hij rond 1938–1939 de rol van voorzitter, waarmee hij opnieuw verantwoordelijkheid op zich nam voor de organisatie van sport en ontspanning.
Onderscheidingen en eerbewijzen
Zijn langdurige en brede inzet bleef niet onopgemerkt en leverde hem diverse onderscheidingen op. In 1958 werd hij benoemd tot Lid van Verdienste van DOS, een erkenning voor zijn jarenlange inzet binnen de vereniging. Daarnaast ontving hij van de Sportstichting de zilveren legpenning, en van het Koninklijk Nederlands Gymnastiek Verbond (KNGV) het Diploma van Verdienste, beide tekenen van waardering voor zijn bijdrage aan de turnsport.
Laatste jaren en nalatenschap
Theo Welling overleed op 9 november 1987 in Leiden, de stad waar hij was geboren, gewerkt en zich met hart en ziel voor de sport had ingezet. Hoewel hij geen kinderen had, liet hij een rijke nalatenschap achter in de vorm van generaties DOS-leden en jongeren die door “Ome Ted” of “de lange” zijn begeleid en geïnspireerd. Zijn leven vertelt het verhaal van een loyale vakman, echtgenoot en verenigingsman, wiens naam verbonden blijft met DOS, de Leidse turnsport en de vele onderscheidingen die zijn inzet bevestigen.